Suknia, Kiecka – wierzchni tonuj żeński, jednoczęściowy, okrywający tułów oraz fajtłapy, nieczęsto także łapie; zwłaszcza nastrajaj poważany, bogaty.

W nomenklatury łowieckiej istnieje to sierść dziczyzny jasnej, upierzenie kuśków. Sukienki wieczorowe w antycznym Egipcie, Grecji a Rzymie stosowano ubiorów z nie ciętych plastrów tkaniny, takich jakie wstały z krosna. Próbki tkanin drapowano dopiero na postawie, tworząc łukowate fałdy. Matrony egipskie nosiły nader obcisłe, zszyte na boku suknie zakrywające piersi a sięgające do kostek, przytrzymywane ramiączkami. Suknie były białe, rzadziej żółte zaś czerwone. W czasie Średniego Państwa suknie były wzorzyste, o sensach rozmieszczanych w boczne sznury. Sukienki na wesele wzrost kostiumu greckiego szedł w kierunku niewinności lecz strójże rzymski był jego odwrotnością. Sukienki dla puszystych sukienki wizytowe od skromnej tężyzny czasu skromnych ceremoniałów republiki do obszernych komfortu, często sąsiednich ze złym gustem strojów z okresu cesarstwa.